Αλίντα Δημητρίου: Μας πλούτισε με τη μνήμη της γυναικείας αντίστασης

του Κώστα Τερζή

Έφυγε από τη ζωή χθες το πρωί η σκηνοθέτις Αλίντα Δημητρίου, στα 78 της χρόνια, έπειτα από μακροχρόνια προβλήματα υγείας. Γεννημένη στην Αθήνα το 1933, σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου, ενώ στη συνέχεια συμμετείχε κατά την περίοδο της δικτατορίας στην ομάδα του "Σύγχρονου Κινηματογράφου", οργανώνοντας τις θρυλικές προβολές ταινιών, που είχαν γίνει εστίες αντίστασης.Το 1977 περνά στη σκηνοθεσία με το ντοκιμαντέρ "Καρβουνιάρηδες" και ως το 1994 η Αλίντα Δημητρίου έχει γυρίσει περισσότερα από 50 ντοκιμαντέρ. Παράλληλα, για πολλά χρόνια δούλευε συστηματικά καταγράφοντας την φιλμογραφία των ελληνικών ταινιών μικρού μήκους, δουλειά που οδήγησε στο πολύτιμο "Λεξικό ελληνικών ταινιών μικρού μήκους" (1992). 

Με τα «Πουλιά στον βάλτο», το 2008, ξεκίνησε την περίφημη τριλογία της για τους αφανείς αγώνες των γυναικών στη χώρα μας, τις τελευταίες δεκαετίες. Το πρώτο φιλμ αφορούσε τις γυναίκες της αντίστασης στην Κατοχή. Στη συνέχεια γύρισε τη «Ζωή στους βράχους», το 2009, με θέμα τις γυναίκες του Δημοκρατικού Στρατού και τα χρόνια της εξορίας. Την τριλογία κλείνουν τα «Κορίτσια της βροχής», ένα ντοκιμαντέρ για τις γυναίκες που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν κατά τη διάρκεια της απριλιανής Χούντας. Σχεδίαζε μια ακόμη ταινία, για τη σημερινή Ελλάδα, που δυστυχώς δεν πρόλαβε να υλοποιήσει. Σύμφωνα με επιθυμία της, η σορός της θα αποτεφρωθεί. Δεν πρόκειται να γίνει κάποια επιμνημόσυνη τελετή. Για τις αρχές Σεπτεμβρίου προγραμματίζεται από τους οικείους της ειδική εκδήλωση μνήμης, όπου θα προβληθεί και η τελευταία της ταινία.

Οικονομικό πραξικόπημα στο Ντιτρόιτ

Οι όροι του καθεστώτος χρεωκοπίας που επιβλήθηκε στην πάλαι ποτέ έδρα της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας αποδεικνύονται ιδιαίτερα συμφέροντες για τις τράπεζες που θα υποστούν ένα κούρεμα της τάξης το 25%, εν αντιθέσει με τα ασφαλιστικά ταμεία, στα οποία θα επιβληθεί κούρεμα στα αποθεματικά τους έως και 90%.

του Άρη Χατζηστεφάνου

“Ο,τι είναι καλό για την Τζένεραλ Μότορς είναι καλό και για τις ΗΠΑ”, έλεγαν τα στελέχη της εταιρείας, όταν η αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία αποτελούσε την καρδιά της ακμάζουσας οικονομικής υπερδύναμης. Και το Ντιτρόιτ ήταν για πολλά χρόνια η πρωτεύουσα αυτής της αυτοκρατορίας. Αντιστρέφοντας την πρόταση, μπορούμε σήμερα να καταλάβουμε πως «ό,τι είναι κακό για το Ντιτρόιτ είναι κακό και για το μέλλον της Αμερικής αλλά και της ίδιας της δημοκρατίας». Η προειλημμένη απόφαση της χρεωκοπίας αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κερδίσουν οι τράπεζες και τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε βάρος των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Ουσιαστικά, όπως συνέβη και σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, κήρυξε στάση πληρωμών προς τους πολίτες, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που προκάλεσαν την κρίση.

Το Ντιτρόιτ βρίσκεται τα τελευταία 24ωρα σε καθεστώς ολοκληρωτικού ελέγχου των τραπεζών που τοποθέτησαν έναν δικό τους άνθρωπο, τον ειδικό διαχειριστή Κέβιν Ορ, σε ρόλο απόλυτου ηγεμόνα όλων των κατοίκων της πόλης. Η απόφαση της χρεωκοπίας ελήφθη ύστερα από σειρά μυστικών επαφών που είχε ο Ορ με τραπεζίτες της UBS, της Μέριλ Λιντς και της Μπανκ οφ Αμέρικα, οι οποίες ουσιαστικά καθόρισαν και τους όρους της αθέτησης πληρωμών. Ο νέος τσάρος του Ντιτρόιτ είχε ξεκαθαρίσει από πολύ νωρίς τη στάση του, ζητώντας από τα ασφαλιστικά ταμεία να δεχθούν μόλις 10 σεντς για κάθε δολάριο που τους χρωστά ο Δήμος – ουσιαστικά δηλαδή να «κουρέψουν» κατά 90% τα αποθεματικά τους και σε δεύτερο επίπεδο τις συντάξεις που χορηγούν. Την ίδια ώρα όμως, συζητούσε να δώσει έως και 75 σεντς στο δολάριο στους πιστωτές. Πρόκειται για μια ιδιότυπη αναδιανομή εισοδήματος προς το μεγάλο κεφάλαιο το οποίο ληστεύει σε μια ημέρα τις τσέπες εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών.

«Κασιδιάρη δεν είσαι ο Λεωνίδας. Είσαι ο Αρτέμης Μάτσας»

του Κώστα Βαξεβάνη

Με βάση ένα αυθαίρετο άλμα λογικής, τα στελέχη της Χρυσής Αυγής, αυτοί οι εκπρόσωποι του “πατριωτισμού” των πολεμικών τεχνών και της τεστοστερόνης, είναι απευθείας απόγονοι του Λεωνίδα, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, των ηρώων του 1821, των σύγχρονων εθνικοφρόνων στους οποίους συμπεριλαμβάνεται ο πατήρ Πλεύρης και άλλοι συνεργάτες της Χούντας, αλλά τους λείπει μια περίοδος. Η περίοδος της ελληνικής κατοχής. Ποιοί είναι οι πρόγονοί τους την εποχή εκείνη; Ποιοι εκφράζουν τον πατριωτισμό και τα ήθη τους; Ποιοι την βαριά και ασήκωτη ιδεολογία τους;

Σε αυτό το άλμα λογικής, οι ηρωικοί “πρόγονοι” του Κασιδιάρη και του Παναγιώταρου, αυτοί που είναι πολύ μακρινοί για να ταυτοποιηθούν ιδεολογικά μαζί τους και πεθαμένοι για να διαψεύσουν, εμφανίζονται να μεταφέρουν όλο το βαρύ φορτίο της δόξας, το οποίο προφανώς καταθέτουν στα πόδια του Μιχαλολιάκου, του μόνου ικανού να το σηκώσει.

Επειδή όμως οι ιστορικές αναγωγές στο μακρινό παρελθόν δεν παρέχουν ασφαλή στοιχεία πατριωτικής ταυτοποίησης για τους Φύρερ της διπλανής πόρτας (για να μην σημειώσουμε πως ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος, διαθέτει το σκούρο με το οποίο κατηγορεί τους άλλους ως ακάθαρτους έλληνες), ας σταθούμε στις πρόσφατες περιόδους, που οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. Με βάση αυτή την ανάλυση λοιπόν, οι Χρυσαυγίτες δεν μοιάζουν ούτε με τον Λεωνίδα, ούτε με τον Κολοκοτρώνη, αλλά με τον Αρτέμη Μάτσα των ελληνικών ταινιών. Με αυτό τον δοσίλογο που είχε ασπαστεί τον εθνικοσοσιαλισμό, φόραγε κουκούλα και πρόδιδε έλληνες πατριώτες. Είναι προφανές πως όταν μάλιστα το έκανε, όταν οδηγούσε ανθρώπους σε αποσπάσματα ή σε φούρνους, ταυτόχρονα θαύμαζε και το αρχαίο κάλλος που άλλωστε και ο Χίτλερ αποτιμούσε και θεωρούσε την πράξη του πατριωτισμό και όχι προδοσία.

Αυτό το “είναι φίλοι μας οι Γερμανοί” που έχει στοιχειώσει τις ελληνικές ταινίες, αφού πρώτα τύποι σαν τον Αρτέμη Μάτση στοίχειωσαν την ίδια τη χώρα, είναι η μοναδική δίκαιη πατριωτική ταυτοποίηση που μπορεί να γίνει με τη Χρυσή Αυγή. Όλα τα άλλα είναι πολύ μακρινά και μπορεί να τα επικαλείται ο κάθε έλληνας ως καταγωγή και πρότυπο. Σε αυτό όμως που ο καθένας διαφοροποιείται και ελέγχεται, το πρόσφατο, ο Κασιδιάρης και η παρέα του είναι οι λάτρεις του Εθνικοσοσιαλισμού, των εγκληματικών θεωριών και βέβαια εξ” αυτών και οι προδότες ενός λαού που μάτωσε για να αντιμετωπίσει το έγκλημα.

Μπορεί όταν ο Ηλίας Κασιδιάρης βλέπει στο DVD την γνωστή ταινία “300” να θεωρεί πως είναι αυτός που αναφωνεί το “this is Sparta” και το ίδιο να θεωρούν και οι εθνικόπληκτοι φίλοι του. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι τίποτα άλλο από τον Αρτέμη της Finos Films.

Όσες φορές τους ακούς να μιλάνε, είναι οι ηρωικοί απόγονοι των πιο ηρωικών στιγμών. Αλλά την μοναδική περίοδο που μπορείς να τους ζυγίσεις και να τους ταυτίσεις ιστορικά, είναι κουκουλοφόροι, ταγματασφαλίτες και μαυραγορίτες.

Πηγή: Το Κουτί της Πανδώρας

Η ελευθερία του ατόμου, μια περιφρούρηση και η Χρυσή Αυγή

Σαμιακού Νεφέλη, Μπότση Μαρία

Σκηνή πρώτη:

Ημέρα γενικής απεργίας. Ώρα 6:30, η ώρα προγραμματισμένης προσέλευσης του κόσμου για την περιφρούρηση της απεργίας. Σημείο συνάντησης ένα call-center της Εθνικής Τράπεζας στο οποίο εργάζονται ως ενοικιαζόμενοι σχεδόν 300 εργαζόμενοι από τέσσερεις διαφορετικές εταιρίες. Ήδη στις 7 έχουν μαζευτεί αρκετός κόσμος, η πλειοψηφία τους μέλη του σωματείου «Σύλλογος Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα», μέλη άλλων σωματείων όπως το ΣΕΤΤΕΑ αλλά και συμπαραστεκόμενοι στη δράση του σωματείου. Λίγο αργότερα καταφθάνει η πρώτη «αγανακτισμένη» εργαζόμενη που θέλει οπωσδήποτε να μπει στο χώρο εργασίας της γιατί όπως λέει με ένταση είναι ατομική της ελευθερία. Δηλώνει ότι θέλει 2 χρόνια για να βγει στη σύνταξη και δεν την απασχολεί τι συμβαίνει γύρω της, γιατί όπως λέει με καμάρι έχει δουλέψει 29 χρόνια σε αυτή την τράπεζα και δεν έχει κανένα απολύτως παράπονο. Αναζητεί απεγνωσμένα ένα τηλέφωνο να πάρει την αστυνομία ώστε να παρέμβει για να την αφήσει το σωματείο να μπει στο χώρο εργασίας της. Οι διάλογοι που ακολουθούν είναι ιδιαιτέρως απολαυστικοί στην προσπάθεια να βγει κάποιο νόημα από το παραλήρημα της. Όλα θα γίνουν πιο ξεκάθαρα με την άφιξη της αστυνομίας…

Σκηνή δεύτερη:

Μετά από λίγα λεπτά εμφανίζεται δεύτερη πραγματικά «αγανακτισμένη» εργαζόμενη που θέλει να ασκήσει οπωσδήποτε το ατομικό δικαίωμα του εργάζεσθαι. Όπως λέει ωρυόμενη είναι ατομική της ελευθερία και όλα στον χώρο εργασίας της τα βρίσκει εξαιρετικά. Δεν έχει ακούσει τίποτα για το συνάδελφό της που απολύθηκε πριν λίγες μέρες γιατί του μίλησε άσχημα ένας πελάτης! Αυτά είναι ατομικές υποθέσεις του καθενός και όπως πληροφόρησε τους παρευρισκόμενους σε όλους τους τόνους αν βρεθεί και αυτή στη θέση της απολυμένης, γεγονός που η ίδια θεωρεί απίθανο καθώς είναι εξαιρετική υπάλληλος, θα φροντίσει να το αντιμετωπίσει μόνη της και δεν θέλει κανείς να την υπερασπιστεί (ειδικά το σωματείο). Αρνείται εμφατικά να καταλάβει τη σημασία της απεργιακής περιφρούρησης, αφού ο καθένας έχει το συνταγματικό δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Όποιος εργαζόμενος θέλει να απεργήσει μπορεί να το κάνει εν πλήρη ελευθερία και χωρίς καμία επίπτωση στην εργασία του και δεν πιστεύει ότι το μέλλον για όποιον επιλέξει να απεργήσει είναι ανάμεσα στους 1.500.000 ανέργους.

Καταλήψεις Στέγης Παντού!

Με την ανεργία να αγγίζει το 30 % μέσα στο 2013 σύμφωνα με τις πιο έγκυρες προβλέψεις, με τους πολίτες ν’ αδυνατούν όλο και πιο συχνά να καλύψουν τις βασικότερες ανάγκες (στέγη, διατροφή, ένδυση κλπ. – ενδεικτικά αναφέρουμε την κατακόρυφη αύξηση των εξώσεων σε μισθώσεις κατοικίας αλλά και σε επαγγελματικές), αλλά και τους ιδιοκτήτες ακινήτων να μην μπορούν πια να αποπληρώσουν τους κάθε λογής φόρους που επιβάλλονται επί της ακίνητης περιουσίας, ενώ, την ίδια στιγμή, το 25% των στεγαστικών δανείων βρίσκονται στο κόκκινο, οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας είναι δύο: είτε θα βρεθούμε στα πεζοδρόμια, τις πλατείες και τις στοές των μεγαλουπόλεων μένοντας σε χαρτοσπιτόκουτα, αντιμέτωποι με την πιο μεγάλη ανθρωπιστική κρίση που έχει αντικρίσει η χώρα μετά την κατοχή, συνηθίζοντας στο θέαμα του θανάτου ανθρώπων σε δρόμους ή αίθουσες αναμονής των (διαλυμένων πια) νοσοκομείων και αρκούμενοι στον κυνισμό των πολιτικών που με βαρύγδουπες δηλώσεις λένε «όσοι κοιμούνται στο δρόμο να κάνουν υπομονή να έρθει η άνοιξη», είτε θα ακολουθήσουμε τον άλλο δρόμο, αυτόν της πολυεπίπεδης αντίστασης και του σφετερισμού, στην πράξη, της εξουσίας: μαζικές και συλλογικές καταλήψεις κτιρίων που δεν αξιοποιούνται και μέσα από αυτές, οργάνωση της καθημερινότητας και της ζωής μας σε πρότυπα αυτο-οργάνωσης, αυτοδιαχείρισης και αλληλεγγύης.

Πολλοί βέβαια θα πουν πως «μα το κτίριο αυτό, ίσως να το έχει εγκαταλείψει ο ιδιοκτήτης του εδώ και χρόνια, όμως του ανήκει». Ίσως αυτός ο ισχυρισμός να στέκει νομικά (αν και όχι πάντα), κατά πόσον όμως μπορεί να σταθεί ηθικά ειδικά στην εποχή της πλήρους απονομιμοποίησης (μεταφορικά και κυριολεκτικά) του αστικού πολιτεύματος; Πόσο ανήθικο μπορεί να είναι το νομοθέτημα αυτό που προστατεύει το απαραβίαστο της ιδιοκτησίας, και αφήνει έρμαιο των οικονομικών και κοινωνικών καταστάσεων τον ίδιο τον άνθρωπο; Κι αν, για το νόμο, η κατάληψη στέγης είναι αδίκημα, τότε, ηθικά, τι ακριβώς είναι η ιδιοκτησία; O Προυντόν έγραψε σχετικά με την ιδιοκτησία:“Αν έπρεπε ν’ απαντήσω στο ερώτημα «τι είναι δουλεία;» κι αν επρόκειτο να απαντήσω με μια λέξη «έγκλημα», θα με καταλάβαιναν αμέσως όλοι. Δεν θα χρειαζόταν να χρησιμοποιήσω μια μακροσκελή επιχειρηματολογία για να δείξω πως η εξουσία ν’ αποστερείς έναν άνθρωπο απ’ τις σκέψεις του, τη βούληση του και την προσωπικότητα του, κι ότι το να υποδουλώνεις έναν άνθρωπο είναι σαν να τον δολοφονείς. Γιατί τότε στο ερώτημα «τι είναι ιδιοκτησία» να μην μπορώ ν’ απαντήσω παρόμοια «κλοπή», δίχως να ξέρω πως θα με παρεξηγήσουν όλοι, παρόλο που η δεύτερη πρόταση αποτελεί απλώς μια παραλλαγή της πρώτης;” (Π.Ζ. Προυντόν, Τι είναι η Ιδιοκτησία)