ΑΠΟ ΤΟ ΦΛΕΒΑΡΗ ΣΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ: ΟΙ ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

του ΤΑΚΗ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Το αδιαφιλονίκητο γνώρισμα κάθε επανάστασης που απειλεί να ανατρέψει τις καθυστερημένες δομές της παλιάς κοινωνίας αποτελεί η βίαιη εισβολή των πλατιών λαϊκών στρωμάτων στο προσκήνιο της ιστορίας – στην περιοχή όπου και καθορίζονται τα δικά τους πεπρωμένα. Σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε αναταραχή, οι αμοιβαία ανταγωνιζόμενες τάξεις βρίσκονται σε μια διαρκή διαπάλη που αναζητά εναγωνίως διέξοδο και προοπτική. Οι συσσωρεμένοι κοινωνικοί ανταγωνισμοί ασφυκτιούν στους κόλ­πους της παλιάς κοινωνίας που υποφέρει από την κρίση και το αδιέξοδο. Το παλιό καθεστώς γίνεται ανυπόφορο και τότε τα φράγματα της εξουσίας και των παραδο­σιακών σχέσεων στην ιδιοκτησία, το δίκαιο και την ηθική, ανατρέπονται. Η εξέγερση, δηλαδή η πιο βίαιη και οξεία περίοδος στην πάλη των τάξεων για εξουσία, είναι υποχρεωμένη να δώσει λύση στην αντίφαση και το άλυτο κοινωνικό ζήτημα. Ωστόσο και η πιο βίαιη εξέγερση μπορεί να μείνει απλά και μόνο στο επί­πεδο της ανταρσίας. Εδώ ανοίγεται και το πεδίο του συνειδητού παράγοντα, δηλα­δή του κόμματος.

Η ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης του 1917 απέδειξε πως το γεγονός που έχει ιδιαίτερη σημασία στην πάλη των τάξεων δεν είναι η επαναστατική μέθοδος, καθαυτή – και η εξέγερση αποτελεί την πιο ακραία εκδήλωση της επαναστατικής διαδικασίας – αλλά η σωστή εφαρμογή της στα γεγονότα. Με άλλα λόγια, ο μαρξι­στικός προσανατολισμός και δράση στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων.

Η χειραφέτηση της εργατικής τάξης και η κοινωνική αλλαγή μπορούν να προ­έλθουν, όπως άλλωστε απέδειξε και η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, μέσα από σκληρούς και μακροχρόνιους κοινωνικούς ανταγωνισμούς. Ασφαλώς, μια ει­ρηνική, κοινοβουλευτική αλλαγή προς μια νέα κοινωνική συγκρότηση θα είχε πολ­λαπλά οφέλη από την άποψη των συμφερόντων της κουλτούρας και ως εκ τούτου και των συμφερόντων του σοσιαλισμού. Δυστυχώς, όμως, οι κυρίαρχες τάξεις δεν αποδέχονται τις αλλαγές στις κοινωνικές δομές, ακόμα και όταν τις επιθυμεί η συ­ντριπτική πλειοψηφία του έθνους. Από εκεί και οι βίαιες αντιδράσεις των συντη­ρητικών δυνάμεων σε κάθε απόπειρα ριζικών μετασχηματισμών καθώς και οι σκληρές κοινωνικές συγκρούσεις που τις ακολουθούν.

Αν η ηγεσία της εργατικής τάξης αρνηθεί αυτή την προοπτική και δεν ακολουθήσει μια μακροχρόνια διαδι­κασία διαπαιδαγώγησης και οργάνωσης του εργατικού κινήματος προς αυτήν την κατεύθυνση, τότε είναι καταδικασμένη, όταν οι συνθήκες επιβάλουν την αναμέ­τρηση στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων, και κατά κανόνα την επιβάλλουν, να δώσει τη μάχη υπό δυσμενείς όρους. Σε τέτοιες συνθήκες, η νίκη του κινήματος και ή άρση του κοινωνικού αδιεξόδου εξαρτώνται από μια σειρά ακόμα και τυχαίων κάποτε περιστατικών. Η εξουσία, σε περίπτωση νίκης, μπορεί να ξεφύγει και πάλι από την εργατική τάξη και να ξαναπε­ράσει στα χέρια της αστικής αντίδρασης.

Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (ΔΣΕ)

Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) είναι η ονομασία του στρατού των ανταρτών που πολέμησε κατά της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου (1946-1949). Ως συμβατική ημερομηνία έναρξης του εμφυλίου πολέμου θεωρείται η 31η Μαρτίου 1946, ημέρα των βουλευτικών εκλογών, όταν μια ομάδα ανταρτών επιτέθηκε στο σταθμό Χωροφυλακής στο χωριό Λιτόχωρο Πιερίας. Τους μήνες που ακολούθησαν οι επιθέσεις των ανταρτών κατά της Χωροφυλακής πολλαπλασιάστηκαν, ενώ οι δυνάμεις των ανταρτών αυξήθηκαν. Στις 28 Οκτωβρίου 1946 δημιουργήθηκε το Γενικό Αρχηγείο των ανταρτών, ενώ τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς οι δυνάμεις των ανταρτών έλαβαν την ονομασία Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας. Ο Ελληνικός Στρατός ενεπλάκη ενεργά στις επιχειρήσεις κατά των ανταρτών και το 1947 ο εμφύλιος πόλεμος γενικεύτηκε σε όλη την Ελλάδα. Στις 24 Δεκεμβρίου 1947 οι αντάρτες σχημάτισαν την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση (ΠΔΚ) αμφισβητώντας άμεσα την εξουσία της κυβέρνησης στα εδάφη που έλεγχε ο ΔΣΕ. Ο Δημοκρατικός Στρατός δεν μπόρεσε να αντιπαρατεθεί στην αριθμητική υπεροχή και την υπεροπλία του Ελληνικού Στρατού. Μετά από σκληρές μάχες στα βουνά Βίτσι και το Γράμμο οι δυνάμεις του ΔΣΕ στις 29 Αυγούστου 1949 υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν το ελληνικό έδαφος.
Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος για δεκαετίες αποτέλεσε ένα θέμα-ταμπού, το οποίο περιβλήθηκε με σιωπή. Ούτε καν οι όροι «εμφύλιος πόλεμος» ή «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας» δεν αναφέρονταν, καθώς είχαν αντικατασταθεί από τους όρους «συμμοριτοπόλεμος» και «συμμορίτες» που είχε επινοήσει η κυβερνητική προπαγάνδα κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου. Μόνο μετά τη Μεταπολίτευση και με αργούς ρυθμούς έγινε εφικτό να συζητηθεί δημόσια ο εμφύλιος πόλεμος και να αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικής έρευνας. Το 1989, σαράντα χρόνια μετά τη λήξη του, το ελληνικό κράτος αναγνώρισε για πρώτη φορά με νόμο το γεγονός του εμφυλίου πολέμου και της ύπαρξης του ΔΣΕ. Σήμερα, οι συνθήκες για τη μελέτη του εμφυλίου πολέμου και του ΔΣΕ είναι ώριμες και ευνοϊκές. Οι μαρτυρίες μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ που έχουν έκδοθεί τις τελευταίες δεκαετίες αποτελούν ένα πρώτης τάξης υλικό για τη μελέτη της καθημερινότητας του πολέμου και της μνήμης του. Το 1998, η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού του Γενικού Επιτελείου Στρατού δημοσίευσε σε 16 τόμους μέρος του αρχειακού υλικού που διαθέτει σχετικά με τον εμφύλιο πόλεμο. Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας με αίσθηση ευθύνης απέναντι στην ελληνική κοινωνία, η οποία οφείλει να γνωρίζει το παρελθόν όσο επώδυνο και εάν αυτό είναι, αλλά και με την αποστολή που έχουν για τη συνδρομή της ιστορικής έρευνας αποφάσισαν να ψηφιοποιήσουν και να καταστήσουν προσβάσιμα στο διαδίκτυο ένα σεβαστό όγκο αρχειακών τεκμηρίων, εκδόσεων, εντύπων, εφημερίδων, φωτογραφιών που σχετίζονται με τη δράση του ΔΣΕ στον ελληνικό εμφύλιο.
Ενότητες
Η Συμφωνία της Βάρκιζας και η Λευκή Τρομοκρατία
Οι πρώτες ομάδες ανταρτών
Η δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας
Η οργάνωση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας
Η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση
Οι μηχανισμοί ενημέρωσης και προπαγάνδας
Οι γυναίκες στο ΔΣΕ
H στρατιωτική δράση του ΔΣΕ
Οι κοινωνικές επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου.

"Τους ξέρω"

Του Νίκου Μπογίοπουλου

Δεν πρόκειται για «πολιτική πράξη». Είναι στυγνή δολοφονία. Δεν πρόκειται για «κινηματική δράση». Είναι μαφιόζικη δράση. Δεν πρόκειται για «ένοπλη πρωτοπορία». Είναι συνδικάτο εγκλήματος. Δεν πρόκειται για «αγωνιστές». Είναι το λούμπεν (παρα-κρατικό;) κατακάθι. Δεν πρόκειται για «επαναστάτες». Είναι προβοκάτορες.
Δεν ξέρω αν οι δολοφόνοι που διέπραξαν το στυγνό έγκλημα στο Νέο Ηράκλειο έδρασαν «επαγγελματικά» ή «ερασιτεχνικά». Αλλά «τους ξέρω»! Ξέρω ότι πρόκειται για αποβράσματα. Δεν ξέρω ποια είναι τα φυσικά πρόσωπα όσων οργάνωσαν, καθοδήγησαν και εκτέλεσαν το έγκλημα. Αλλά «τους ξέρω»! Ξέρω ότι πρόκειται για σεσημασμένους πολιτικούς προβοκάτορες (ή μήπως και προβο-πράκτορες;) που το αντίστοιχό τους μόνο στους χώρους του υποκόσμου και του παρακράτους μπορεί να εντοπιστεί.
Τα πολιτικά δεδομένα
1)    Ήδη από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, υπάρχει τεράστια εμπειρία για τον ατελέσφορο είτε ταυτόχρονα για τον «πεμπτοφαλλαγγίτικο» ενάντια στο λαϊκό κίνημα ρόλο της λεγόμενης ατομικής τρομοκρατίας.
2)    Η ατομική τρομοκρατία και το πολιτικό έγκλημα δεν υπήρξαν ποτέ επιλογή δράσης του επαναστατικού, του εργατικού, του λαϊκού κινήματος.
3)    Οι φορείς της ατομικής τρομοκρατίας - και ειδικότερα της βαφτισμένης από τους νονούς της κατεστημένης σκέψης σαν δήθεν «αριστερή τρομοκρατία» - όσες φορές δεν πιάστηκαν στα πράσα να λειτουργούν ως κατασκευάσματα, ως ενεργούμενα και ως διασυνδεδεμένα παρακλάδια των υπηρεσιών του κράτους της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της καταστολής του λαού, αποδείχτηκε ότι αποτέλεσαν τους καλύτερους «συμπαίχτες» αυτού του κράτους και συνέχισαν να υπάρχουν παίζοντας το ρόλο των «χρήσιμων ηλιθίων» στην υπηρεσία του συστήματος που υποτίθεται ότι «πολεμούσαν».     
Είναι καταγεγραμμένη πλέον η ιστορική γνώση για το σκοτεινό ρόλο των συγκεκριμένων ομάδων στη μεταπολεμική Ευρώπη. Ακόμα κι αν δεν είχαν εξαχθεί ασφαλή πολιτικά συμπεράσματα και δεν είχε σωρευτεί πλήθος πληροφοριών και στοιχείων για τις πολυπλόκαμες σχέσεις αυτών των ομάδων με κέντρα και υπηρεσίες της κρατικής τρομοκρατίας - από την εποχή κιόλας του Νετσάγεφ και της τσαρικής Οχράνα - θα αρκούσε, να τεθούν μερικά πολύ απλά ερωτήματα και να απαντηθούν με βάση την απλή, την κοινή (και τόσο σοφή) λογική, ώστε να υπάρξει μια ασφαλής εκτίμηση ως προς το τι στοχεύουν και για το πού θέλουν εξ αντικειμένου να οδηγήσουν τα πράγματα τα αθύρματα με τα κουμπούρια, σαν αυτά που έδρασαν την Παρασκευή.
Ποιος ωφελείται;
Η δράση των στυγερών δολοφόνων:
Α)Υπηρετεί την άθλια «θεωρία των δυο άκρων», ναι ή όχι; Αλλά αυτή  η θεωρία δεν στοχεύει ούτε στους δολοφόνους φασίστες με την «αντισυστημική» μάσκα, ούτε στους εξίσου φασίστες δολοφόνους με τη μάσκα του «αντιφασίστα». Στοχεύει ευθέως στο δικαίωμα του λαού να διαμαρτύρεται. Να αντιδρά. Να κινητοποιείται. Να απεργεί. Να διαδηλώνει. Να οργανώνεται ταξικά. Και να διαλαλεί το δικαίωμά του να ανατρέψει πολιτικά τους «δημίους» του. Όποιος ενισχύει τη «θεωρία των δυο άκρων», υπονομεύει το δικαίωμα του λαού να αντισταθεί και να απελευθερωθεί από την ακραία πολιτική που τον εξοντώνει.

Δελτίο Τύπου, Καρδίτσα 2 Νοέμβρη 2013

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

Με αυτά τα πανό τα οποία κρεμάστηκαν στην κεντρική πλατεία ανήμερα της 28ης Οκτώβρη αποφάσισε να παρέμβει το ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ στην επέτειο του ΜΕΓΑΛΟΥ ΟΧΙ του Ελληνικού λαού απέναντι στους ξένους και ντόπιους φασίστες.

Κάποιοι ενοχλήθηκαν. Τι τους ενόχλησε άραγε; το ΟΧΙ στον φασισμό και την κοινωνική εξαθλίωση ή οι αγώνες για την ελευθερία και δημοκρατία.

Έτσι έπρεπε να γίνει εξακρίβωση στοιχείων αυτών των αντιφασιστών που μέρα τα τοποθέτησαν στην κεντρική πλατεία από ομάδα της αστυνομίας με πολιτικά .

Δεν έφτανε αυτό έπρεπε και να μη φαίνονται , χαλούσε το όλο «εορταστικό» σκηνικό. Έτσι, τα πανό κατέβηκαν από δημοτικούς υπάλληλους για να μη «τρομάζουν». Με εντολή ποιας αρχής έγινε άραγε; της τοπικής; ή αυτής που ήρθε να γιορτάσει μαζί τους εκπροσωπώντας την κυβέρνηση που λεηλατεί τον Ελληνικό λαό;

Για να περάσει η βάρβαρη πολιτική τους επιστρατεύεται ο πιο άγριος αυταρχισμός. Οι εγκληματίες της κυβέρνησης ονομάζουν εγκληματική οργάνωση τους κατοίκους των Σκουριών, ποινικοποιούν την αντίθεση στον ΟΗΕ και στην πολιτική της ΕΕ, χτυπάνε απλήρωτους εργαζόμενους, ανέργους στην Χαλκίδα, φτωχούς μετανάστες και μαθητές. Πιστοί λοιπόν σε αυτή την κατεύθυνση οι ντόπιοι άρχοντες έπρεπε να δράσουν .

Η πάλη για το ψωμί , την ελευθερία ,την δημοκρατία την παιδεία και ο αγώνας ενάντια στον φασισμό πάνε μαζί. Ο αγώνας του λαού και της νεολαίας ενάντια στην κυβερνητική, κρατική και εργοδοτική βία και στις πολιτικές που την παράγουν πρέπει να κορυφωθεί.
Ο αγώνας όλων μας, για να ξηλωθεί η δολοφονική συμμορία των ναζιστών και ο φασισμός για να ανατρέψουμε αυτούς που καταστρέφουν τις ζωές μας, συνεχίζεται, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη.

Venceremos

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Ανακοίνωση-Καταγγελία του ΚΚΕ(μ-λ)

Η Οργάνωση Καρδίτσας του ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την αστυνομική επιχείρηση που στήθηκε ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου ενάντια σε συμπολίτες μας μέλη του Αντιφασιστικού-Αντιρατσιστικού Μετώπου Αλληλεγγύης Καρδίτσας.

Την μέρα που ο λαός μας εκδήλωνε τα αντιφασιστικά του αισθήματα τιμώντας την επέτειο του αντιφασιστικού αγώνα του ’40, με πρόσχημα «ανώνυμο» τηλεφώνημα για δήθεν «επεισόδια» στην κεντρική πλατεία της πόλης μας, είχαμε επέμβαση της αστυνομίας ενάντια σε συμπολίτες μας που αναρτούσαν πανό με αντιφασιστικά συνθήματα. Μέρα μεσημέρι, προκλητικά και χωρίς λόγο στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση «εξακρίβωσης στοιχείων» στο κέντρο της πλατείας ενάντια σε αντιφασίστες αγωνιστές.

Η αστυνομική επιχείρηση ούτε «τυχαία» ήταν, ούτε οφείλεται σε «υπερβάλλοντα ζήλο» των αστυνομικών οργάνων. Εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής, στο δόγμα «μηδενικής ανοχής» του Δένδια, στην όλο και κλιμακούμενη δραστηριοποίηση των δυνάμεων καταστολής ενάντια σε λαϊκούς αγώνες και αγωνιστές. Οι μαθητές σε Λαμία και Ηγουμενίτσα που καταδικάστηκαν σε πολύμηνη φυλάκιση επειδή συμμετείχαν σε καταλήψεις των σχολείων τους, οι εργάτες των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά όπως και οι εργαζόμενοι σε INTERKEM, NEOSET, SELMAN, Τσιμέντα Χαλκίδας, ΤΣΑΟΥΣΟΓΛΟΥ κλπ που χτυπήθηκαν από τα ΜΑΤ επειδή διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους , οι αγωνιστές στις Σκουριές Χαλκιδικής που συλλαμβάνονται ως τρομοκράτες επειδή αντιστέκονται στην καταστροφή του τόπου τους από τα ξένα και ντόπια μονοπώλια, το χτύπημα των εκπαιδευτικών επειδή διαμαρτύρονταν στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, οι συλλήψεις μελών του ΚΚΕ με την κατηγορία της «ρύπανσης του περιβάλλοντος» (!) επειδή μοίραζαν προκηρύξεις για την 28 Οκτώβρη κλπ είναι λίγα μόνο από τα τελευταία δείγματα του κυβερνητικού δόγματος «νόμος και τάξις» ενάντια στον «εχθρό-λαό», ενάντια σε όποιον αντιστέκεται στη σύγχρονη βαρβαρότητα.

Και σαν να μην έφτανε η αστυνομική επιχείρηση, λίγα μόλις λεπτά αργότερα, με ζήλο πρωτοφανή και σπουδή αξιοζήλευτη, δημοτικοί υπάλληλοι – με εντολή του δήμαρχου Καρδίτσας (;) – κατέβασαν τα αντιφασιστικά πανό, αποκαθιστώντας την «ευπρέπεια» της κεντρικής πλατείας. Φαίνεται ότι για τους δημοτικούς άρχοντες της πόλης μας περισσεύει η υποκρισία, αφού ο αντιφασισμός τους εξαντλείται μόνο σε επετειακές παρελάσεις ενώ τους είναι ενοχλητική κάθε φωνή που συνδέει το τότε με το σήμερα, που δίνει σύγχρονο νόημα και περιεχόμενο στον αντιφασιστικό αγώνα.

Γιατί η πάλη ενάντια στον φασισμό δεν μπορεί παρά να είναι κομμάτι της ενιαίας πάλης του λαού ενάντια στην φτώχεια, την ανεργία και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, ενάντια σε παλιά και νέα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα, ενάντια στον εκφασισμό του κράτους και στη φασιστικοποίηση της πολιτικής του.

Καρδίτσα 31-10-2013

Πηγή: Αριστερά στην Καρδίτσα